llsjllsj

คุณเคยไหม… ที่นั่งเหม่อลอยคิดถึงใครสักคนหนึ่ง
คุณเคยไหม… ที่นั่งคอยใครสักคนด้วยความเหงา
คุณเคยไหม… ที่นอนไม่หลับเพราะคิดถึงใครสักคนหนึ่ง

คุณเคยไหม… ที่ได้นั่งกินข้าวที่อร่อยที่สุดกับเขา แม้ร้านนั้นจะไม่มีคนเข้ามากินเลยก็ตาม
คุณเคยไหม… ที่คุณได้นั่งมองตาใครสักคนแล้วเหมือนกับว่าโลกนี้ช่างสวยงามจริงๆ
คุณเคยไหม… ที่ไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำอยู่ทำไปเพราะอะไร รู้แต่ว่าทำแล้วใครคนหนึ่งเขามีความสุข แล้วเราก็สุขด้วย
คุณเคยไหม… ที่มองดูฟ้าแล้วรู้สึกว่าโลกใบนี้เราไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว นอกจากเขาคนนี้

คุณเคยไหม… เวลาที่คุณท้อแท้หรือหมดกำลังใจที่สุด พอนึกถึงเขาคนนี้แล้วกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง
คุณเคยไหม… ที่เวลาเหนื่อยล้าสุดๆ ขอแค่ให้เขาคนนี้อยู่ข้างๆ ความเหน็ดเหนื่อยเหล่านั้นก็หมดไปทันที
คุณเคยไหม… ที่ต้องนั่งเสียใจ ทุรนทุราย เพราะว่าทำให้ใครคนนั้นเสียความรู้สึก
คุณเคยไหม… ว่าคุณต้องการอยู่กับเขาคนนี้ตลอดชั่วชีวิตที่คุณมี

คุณเคยไหม… ที่ไม่อยากให้ใครคนนี้ทิ้งคุณไปไหน
คุณเคยไหม… ที่รู้สึกว่าคุณขาดคนๆ นี้ไม่ได้
คุณเคยไหม… ที่รู้สึกว่าจะทำทุกๆ อย่าง ทำทุกๆ ทาง ให้เขาคนนี้อยู่กับคุณ และรักคุณตลอดชีวิตที่คุณและเขามี
ถ้าคุณเคยเจอเรื่องราวแบบนี้ล่ะก็… คุณรีบบอกใครคนนั้นที่อยู่กับคุณได้เลยว่า “คุณนี่แหล่ะคือคนรักของฉัน”

เจ้าดวงจันทร์คืนนี้เจ้าดูเศร้านัก หรือคนรักของเจ้านั้นห่างหาย แต่ยังดีเจ้ามีดาวอยู่ข้างกาย ไว้ปลอบใจหากเจ้าเหงา..ยามราตรี ดูตัวข้า..ก่อนซิ..เจ้าจันทร์น้อย ได้แต่คอยข่าวคราวคนรักข้า หลายวันผ่านไปไม่กลับมา ปล่อยให้ข้าห่วงหาโดยลำพัง เจ้ายังมีเหล่าดวงดาวคอยปลอบใจ แต่ตัวข้าไม่มีใครคอยปลอบขวัญ มีน้ำตา..ไหลมาอยู่เป็นเพื่อนกัน เห็นหรือยังข้า น่าสงสาร..กว่าใครใคร ........................ หนาวกายห่มผ้าก็อบอุ่น หนาวใจเมื่อไม่มีคุณอยู่อย่างไรได้ ความรู้สึกอ้างว้างเกาะกุมหัวใจ บรรยากาศเหงาๆน่าหวั่นไหวสิ้นดี คิดถึงคุณ..ที่อยู่ปลายฟ้า บรรยากาศเหว่หว้าเหมือนกันไหม..กับที่นี่ หากคุณยังคงเดิมนะคนดี ช่วยส่งความ..ห่วงใยมาที..ให้คนทางนี้..อุ่นใจ .......................... ดอกคูณคูณดอกอยู่เต็มต้น เหมือนแกล้งคูณความหมองหม่นให้คนผิด คูณอาทรห่วงหาเป็นยาพิษ ฆ่าให้ตายทีละนิดทีละนิดเมื่อคิดถึง - - - - - - เป็นความจริงที่เหมือนฝันอันยิ่งใหญ่ เธอผ่านมาให้ผูกพันในวันหนึ่ง คนหัวใจแตกหักได้พักพึ่ง และซึมซับความซาบซึ้งซึ่งห่วงใย - - - - - - เธอให้..ให้และให้เกินใจคาด จนฉันขลาดที่จะรับกับการให้ อาจเป็นคนว่างเปล่าเหงาเกินไป จึงไม่มีอะไรจะให้แทน - - - - - - กลัวเหลือเกินกลัวเธอผิดหวัง จึงต้องสั่งหัวใจให้หนักแน่น ด้วยความดีที่ปรากฎยากทดแทน ความอบอุ่นก็มากแสนแห่งราคา - - - - - - สุดท้ายยังซ่อนเร้นความเป็นฉัน เหมือนไม่เห็นความผูกพันอันมากค่า ค่อย ๆ เดินออกห่างอย่างช้า ๆ ปล่อยน้ำตาให้รินไหลอย่างเบา ๆ - - - - - - เพราะรักมากจึงเงียบหายเหมือนตายจาก แม้ใจอยากจะมาหาเวลาเหงา ดอกคูณร่วงลงแล้วอย่างแผ่วเบา เจ็บและเศร้า..หัวใจเอย..ไม่เคยลืม